Bu aralar yılın en sıcak günlerini yaşıyoruz. Bunaltıcı, yakıcı bir sıcak var. Dışarı çıksan olmaz çıkmasan olmaz. Dışarı çıkmak dediğim; aslında o kadar fazla bir mesafe değil.Varsan baksan 10 dakikalık bir yürüme mesafesi. Bir yandan yürüyorum bir yandan etrafıma bakınıyorum.İnsanları seyretmek, onların hayatlarını tahmin etmeye çalışmak ‘acaba’ile başlayan soruları sormak kendimce eğlenceli.
Küçücük bir kız çocuğu önden koşturuyor annesi ve babası da tam arkasında,yüzlerinde ‘aman düşmesin’ifadesiyle yürüyorlar. Minik kız o kadar boşvermiş ki her şeyi sadece koşuyor, duruyor keyfince sonra aniden sağa sola sapıyor. Anne ve babası yürümekten değil artık onu takip etmekten yorgun düşmüş belli ama onun güldüğünü görmek, biraz temiz hava almak adına yürüyorlar. Aniden minik kızın ayağı takılıveriyor tay tay yürürken. Minik poposunun üstüne oturuveriyor. Tüm ‘kızım dikkat et, koşma’uyarılarına aldırmadan, arkasındaki anne ve babasına aldırmadan, arada bir arkasına dönüp muzip bir gülümseme fırlatan minik kız şimdi ağlıyor. Anne ve babası yüreği ağzında kucaklarına alıyor,teselli ediyorlar..’Hop oldu kızım bişey yok’ Dışarıdan bakanlar ’Ay yazık düştü tüh’ ya da ‘Annesi babası tutsa düşmezdi’ ya da ‘öf ne yaramaz çocuk koşarsa böyle olacağı buydu’ gibi yorumlar yapıyorlar bakarken belki de. O minik kızı anlayan, onu her düştüğünde kaldıran, öpüp koklayan insanlar ebeveynler. Allahın bir mucizesi bizim için ki bizleri bu kadar çok seviyorlar.
O minik kız ya da minik oğlan büyüyünce de değişmeyecek.İlle bildiğini yapmak isteyecek koşturacak, arada bir şımarık gülüş fırlatıp gidiverecek.Ve o minik bebek düşe düşe her seferinde düşmemeyi, kendine dikkat etmeyi öğrenecek ve sonrasında sıra ona gelecek.Bu defa o,bebeğini düşürmemek için uğraşacak…Çark dönüyor, roller değişiyor ama her şey aynı…
